Morre o diaño

O demo co anxo, vivía feliz
O anxo gardaba as penas
Que o demo desesperan
Ata que chegou o fin

Moito tempo de ledicia
O demo e a súa maldade
Non tiveron paciencia
E acabaron coa amizade

Unha longa caída
Querese agarrar
A escuridade envólveo
Non lle deixa respirar

O que parecía a liberdade
Cortoulle as ás
Na negra e fría realidade
Encadeándoo o chan

Condenado o inferno
Sen besos nin caricias
Rodeado de recordos
O anxo escapa a súa vista

Busca a saída
E ao seu anxo guía
Sen esperanza
Levouse a luz do día

So ten unha arma
Comeza a pensar
Recorda os sentimentos
A morte é o final

Rodeado de pena
As sombras atacan
Mire onde mire
A súa vida, remata

Morre o diaño
Nunha locura vacía
Pola caída do loto
Xerminado da ledicia

Trala súa morte
O anxo volve
Traendo a luz
Separando a noite.

despues de ocho meses se acabo todo, y ahi esta el fruto de ese tiempo. Solo lo escribi para desahogarme, no me gusta mucho como poema.... pero ahi os qda.

sabado sabadete

Un sabado perfecto, en casi todos los sentidos.
Me levanto a tocar q mejor placer q ejercitar los dedos y crear algo, ademas por fin tengo compañia con electrica, y ademas buena compañia ;) la pena esq me tube q ir a las 12:30 para ir a casa comer y a las 2 estar en castrelos, y esperar.
Me invade una felicidad, en el pecho nirvana, en la cabeza metallica, estoy feliz.
"te quiero" solo dije eso. PAINKILLER
Segui esperando no me fume nada, no lo necesitaba, el cafe hace milagros.
Se acaba la espera, y comienza el partido perdimos de 30 pero hubo canchondeo y minutos de mucha intensidad.
Vuelta para casa, la llamo, me mete presion, me visto corriendo (ya pondre fotos) me cago en al puta por el boton de la chaqueta q rompi, y marcho apurado con el maletin hasta su casa.
Comienza la noche, tenia pensado acostarme tarde y asi lo hice.
Cena de chino hablando con Otakus, q guay, acompañar a la gente hasta el paseo de alfonso y volver, no sabia q las consolas pudiesen dar tanta conversacion.
Soy feliz, las 4:15 y estoy en florida. Llego a casa, y chachan el concurso de mates, de la NBA.
Me acoste a las 5 feliz y me levante de milagro a las 8:30 para ir a jugar un partido(otro mas). Esto ya no es sabado pero es renganche :) solo perdimos de 8 contra los lideres, vamos mejorando (no somos tan malos)
Aun estoy feliz dormi 3 horas de 28 pero Os quiero jejeje

sensaciones

Q fin de semana mas completo, tuve todas las sensaciones
Primero se me cae un mito

La comida Mejicana no pica... por lo menos en granvia.
Sentir q siempre te quitan la razon... q nadie te cree


Y despues tambien hubo ilusion, alegria y esperanza
sentir q los sueños se pueden cumplir





Odio y desesperacion... perder siempre jode...
y mas si no se juega en serio


Ganas de pegar a alguien es sentirse violento
no creo quelo sea... pero yo vivi ese momento




Para acabar como la ilusion... se pude convertir
en aburrimiento y desconcierto
un caos de tarde... sin sentido...

Carta de amor

Derradeiros saúdos:

Fai tempo que quería dicirche todo o que sinto, e por fin o meu corazón encontrou este momento.
Dende o primeiro día que te vin, o día no que a sorte levoume a ti, souben que eras moito, e nunca serías para min.Contareite como te vía, recordo a túa pel que non lle envexa a unha rosa do deserto, e as túas mans pequenas excitando o vento coa súa delicadeza.Vólveme á memoria os teus ollos de améndoa tostada que mostran a pura mirada, e coa boca e orellas forman a cara perfecta.
Direite todas as sensacións que facíasme vivir. Co paso dos días, e as horas xunto a ti, con xogos e caricias algo crecía dentro de min, algo que non che dixen e que me arrepentín. Algo que só un anxo coma ti pode facer sentir. As sensacións mestúranse e as palabras non chegan, para que saibas, que a túa inocencia calma a miña maldade, a túa ledicia crea en min algo que non tiña e a túa posible dor provoca en min a comprensión.Todo o que me logras cambiar poderíase reducir a unha palabra que xa non podo ocultar.
Cando me vías, sentía o lume da túa mirada derreter o meu corpo de cera e vía como as túas mans, baixadas do ceo, debuxaban no vento a paisaxe dos sentimentos. Boto de menos estar falando de nada en particular e de todo en xeral pasando as horas sen que a túa doce voz deixe de soar e de provocar en min un profundo odio ó tempo, que sempre pasa a velocidade que quere sen deterse.
Pero todo chega o seu fin, os días de ledicia e felicidade se acabaron como se murcha unha flor, lenta e dolorosamente. E o baleiro do teu corpo ocúpano a dor e os lamentos que me obrigan a escribir o que non te puiden dicir.
Xa teño que rematar e agora que teño medo a non espertar e estou obrigado a vivir enterrado en vida, dígoche cos meus últimos folgos que, sempre te quixen. Non quero que con estas liñas deixes caer a sarabia da lúa polas túas meixelas e comprendas que sempre che amarei, que encontrarei a forma perfecta que te mereces ter, e escríbote isto para que saibas que antes de morrer, o meu ardente corazón de xeo pertencíache a ti.


Recordame como era e non no que me convertín, bicos e apertas, que sexas moi feliz.


La hice para le instituto, espero q os guste.
Como llevo muchisimo tiempo sin componer nada creo q apartir de ahora usare el blog como "diaro", pondre las chorradas q me pasan cada dia, para q si alguien aun se pasa las lea, y cuando vuelva a componer lo pondre.

O laberinto das portas

O laberinto das portas


Perdido nun laberinto
De portas sen abrir
Buscando o camiño
Para ser feliz

Catro camiños
Escapando do inimigo
Catro direcions
Fuxindo do que sinto

Unha porta de amizade
Que cando a abres
Encontras moitas outras
Pechadas con chave

Unha porta o amor
Que pechei sen razon
E xa non quero abrir
Para evitar a dor

Unha porta a familia
Que tampouco quero abrir
para non finxir ledicia
Vendo as bagoas xurdir

So unha porta aberta
Que se cerra tras de min
Un camiño sen retorno
Que me deixa sen vivir

Non teño saida
Busco dentro de min
Eu son unha porta
Que ninguen quere abrir

Axudademe a elexir
A porta na que entro
Escollede a mellor
Para vivir sen lamentos

Espero q os guste lo hice en dos horas de clase (que tenia libres). Creo q expresa bien lo q siento , tambien podeis hacerle caso a la ultima estrofa y contestarla.
(mogificada el 13 del 5 del 07)

November rain

Guns N' Roses - November Rain

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin' when I hold you
Don't you know I feel the same
'Cause nothin' lasts forever
And we both know hearts can change
And it's hard to hold a candle
In the cold November rain
We've been through this such a long long time
Just tryin' to kill the pain
But lovers always come and lovers always go
And no one's really sure who's lettin' go today
Walking away
If we could take the time to lay it on the line
I could rest my head
Just knowin' that you were mine
All mine
So if you want to love me
then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walkin'
In the cold November rain
Do you need some time...on your own
Do you need some time...all alone
Everybody needs some time...on their own
Don't you know you need some time...all alone
I know it's hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn't time be out to charm you
Sometimes I need some time...on my own
Sometimes I need some time...all alone
Everybody needs some time...on their own
Don't you know you need some time...all alone
And when your fears subside
And shadows still remain
I know that you can love me
When there's no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
'Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain
Don't ya think that you need somebody
Don't ya think that you need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

Gran tema q expresa muy bien como me siento hoy por hoy.

Anxo da sabedoria

Anxo da sabedoria


Coñecinte nun viaxe
E non parecias, o q es
A persoa mais sabia
Que se pode coñecer

Anxo da sabedoria
Cando teño problemas
Ti es a ledicia
Que mos enterra

Se estou de baixon
E non quero vivir
Escoito a túa voz
Que faime rexurdir

Anxo da sabedoria
Cando teño dubidas
E preciso agarimos
Ti estas ahi cun sorriso

Se estoy deprimido
E quero morrer
Falo contigo
E volvo a nacer

De todos os anxos
Ti fas aparecer
As solucions
Que non podia ver

Tengo obsesion por los angeles :)
Espero q aun haya alguien q lea esto sinq se lo tenga q andar pidiendo.

Perdoa, Anxo da rosa

Perdoa, Anxo da rosa

Anxo da rosa
Perdoa o meu error
Non imaxinaba
Esa reacción

So quero o teu perdon
Non podo vivir
Con esta sensacion

Non che quero asi
Con negros enfados
O que me gusta
E o teu blanco encanto

So che pido perdón
Esvaranme as bágoas
Por non terte feliz

Anxo da rosa
Non che quero perder
O decirme iso
Temin non volverte ver

So che digo sintoo
Por meter os fouciños
Sen ter ese cometido

Quero que sexas feliz
E que sexa conmigo
Ainda q cometa erros
Ou non sepa o que sinto

Este poema fixeno onte en duas clases, volvin a ter a inspiracion, espero q os guste e q non sexa mal interpretado, son solo desculpas.

Non van voar

Non van voar

Deprimome o pensar
Que non destaco en nada
Que os soños
Non se fan realidade

Deprimome o pensar
Que non son o que te esperas
Que non sei sorprenderte
Usando so a mente

Deprimome o pensar
Que o que quero non podo
E que no que podo
Non se lle valora

Que facil seria todo
Se parara de pensar
Se por un burato
Deixara as ideas voar

Deprimome o pensar
Que non sirvo para nada
Que nin sequera isto
Exprese o que sinto

Deprimome o pensar
Que fago tonterias
Que perdo o tempo
Sen facer nada de proveito

Que facil seria todo
Se parara de pensar
Se por un burato
Deixara as ideas voar

Deprimome o pensar
Que todo esforzo é en vano
Que por moito intentalo
Todo son fracasos

Deprimome o pensar
Que non son real
Que a imaxinacion
non sempre esta

Deprimome o pensar
Que nada é verdade
Que a miña inspiracion
É o meu profundo caos

Que facil seria todo
Se parara de pensar
Se por un burato
Deixara as ideas voar

este poema ya tiene su tiempo, pero espero q a los pocos incondicionales q me qdan les guste :)

Decidir

Decidir

Encerrado nun laberinto
Coma o minotauro grego
Pero eu non busco a saida
Eu escapo do sufrimento

Que decision tomar
Para evitar chorar

¿Qué camiño tomar?
Se ningun ten saida
O directo do corazón
Ou o sabio da razón

Que decision tomar
Para evitar chorar

A razon e mais longa
E xa leva tempo
O corazon e curto
E é de moi preto

Que decision tomar
Para evitar chorar

Dúas flores rivalizan
Por cada un dos camiños
Unha ten pinchos
A outra leva veleno

Que decision tomar
Para evitar chorar

O corazón separa
E non sabe se une
A razón non separa
Pero, ¿ata que punto une?

Que decision tomar
Para evitar chorar

bueno espero q aunq nadie me ponga coments aun se sigan leyendo siento el retraso pero cada vez me qdan menos y me olvido de poner, lo siento.